The Czartoryski Archive

Przepisałem z tekstu (6 stron) ręcznie napisanego przez Tatusia w Warszawie, w marcu 1991roku. Niektóre zdania i nawet całe paragrafy w tym opracowaniu są identyczne z tymi które znajdują się w innych opracowaniach Tatusia. Przepisałem to jednak, abyśmy nie ominęli żadnych szczegółów itp. Tak jak większość tekstów Tatusia, ten również jest w złym stanie więc go wyrzucam.

Przepisałem w Aylmer, QC, Canada w marcu 2013r.

Jerzy Czartoryski

Dr. Adam Czartoryski

01-635 Warszawa

ul. Skrypija 5. M. 15

tel 33 88 72

Krótkie dane z mego życiorysu

Urodziłem się dnia 16 stycznia 1906 r. w rodzinnym domu w Pełkiniach koło Jarosławia. Ojciec: Witold, matka Jadwiga Dzieduszycka, córka Włodzimierza, ordynata Poturzycko-Zarzeckiego, marszałka Sejmu Galicyjskiego, założyciela Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie i Alfonsyny Miączyńskiej z Pieniak. Ojciec, właściciel Klucza Pełkińskiego i Bielińskiego ur. 10,II,1864 zdał maturę w gimnazjum w Jarosławiu, następnie ukończył Akademie Rolniczą we Wiedniu (Hochschule fur Bodenkultur) i prowadził długie lata osobiście, jako fachowy rolnik, swoje dobra, które stały się przodujące co do poziomu i wydajności. Zmarł 6.IX. 1945 w Makowie Podhalańskim na wygnaniu u swego syna Stanisława, proboszcza w Makowie. Matka, właścicielka klucza dóbr Konarzewo pod Poznaniem, zm. 12 lipca 1941 w Pełkiniach.

Moje czasy szkolne były urozmaicone z powoda przejść podczas I wojny światowej. Gimnazjum Klasyczne III we Lwowie im. Króla Stefana Batorego ukończyłem matu­rą w r. 1924. Następnie odbyłem studia Leśnictwa na Politechnice Lwowskiej oraz na Uniwersytecie Poznańskim ukończone dyplomem magistra-inżyniera leśnictwa.

Przez 1 kadencje pełniłem funkcję sekretarza Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Lwowskiej. Należałem do Katolickiego Stowarzyszenia Akademickiego "Odrodzenie" będąc w tym czasie członkiem Rany Naczelnej Odrodzenia oraz jej Prezydium.

Służbę wojskową odbyłem w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim w latach 1929/30 w 1 baterii konnej. Awans na podporucznika otrzy­małem 1 I 1931 r. Następnie, co dwa lata odbywałem 6cio tygodniowe ćwiczenia wojskowe oraz ukończyłem kurs dowódców baterii w Toruniu.

24 VI 1937 r. ożeniłem się z Jadwigą Stadnicką (ur. 26.V.1913) z Nawojowej, córką Adama i Stefanii z Woronieckich. Mamy 4 dzieci: syna Jerzego ur. 1939 r. i 3 córki Marię ur. 1940, Izabellę ur. 1942, oraz Jadwigę Annę ur. 1953 r.

W 1937 r. objąłem w posiadanie połowę Klucza Konarzewskiego po matce z siedzibą w Głuszynie pod Poznaniem.

W ostatnich dniach sierpnia 1939 r. zostałem powołany do wojska i z dniem1 września objąłem, dowództwo 4 baterii 17 pułku Artylerii Lekkiej w Armii "Poznań" (generała Kutrzeby). Kampanię odbyłem w bitwach nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej. Zostałem odznaczony „Krzyżem Walecznych". Niewoli uniknąłem. Nie mogąc powrócić do swojej Głuszyny zamieszkałem z żoną i dziećmi w Nawojowej u Teściów, gdzie objąłem administrację ich lasów koło Nowego Sącza. Od wiosny 1942 przenieśliśmy się do Szczawnicy gdzie z ramienia Teścia objąłem za­rząd Zdrojowiska przy równoczesnym kierownictwie lasów szczawnickich, dyrektorstwie Komisji Zdrojowej w Szczawnicy oraz objęciu miejscowego zarządu R.G.0. (Rady Głównej Opiekuńczej). Władze niemieckie te funkcje przyjęły do wiadomości. Podołanie tym wysiłkom wymagało wielu wysiłków i czasu oraz lawirowania w bardzo trudnych warunkach, tym bardziej, że w tym czasie równocześnie z ustanowieniem Armii Krajowej Konspiracyjnej zostałem mianowany Komendantem Pla­cówki A.K. w Szczawnicy, obejmowała ona wsie: Szczawnicę Wyżną i Niżną, Szlachtową, Jaworki, Białą i Czarną Wodę wraz z lasami szczawnickimi i całym zlewiskiem potoku Grajcarka. Przez czas mego pobytu w Szczawnicy (do akcji Burza) tj. do 26 lipca 1944, ani jeden mieszkaniec Szczawnicy nie został wywieziony na roboty do Niemiec przy wydaniu 45 fikcyjnych "Arbeitskart" zwalniając miejscowych ludzi od wywozu do Niemiec. Ciągłe bezpośrednie kontakty z władzami niemieckimi były obowiązujące, bardzo uciążliwe i wymagające dużej czujności.

Zorganizowałem na terenie placówki 2 plutony żołnierzy, mających się ujawnić dopiero w razie ogłoszenia powstania. W kilka dni po zarządzeniu wzmożonej czujności, w dniu 26-go lipca 1944 r., mój bezpośredni przełożony, Komendant Obwodu Nowy Targ, do którego należała moja placówka, mjr "Borowy" (mjr Adam Stabrawa), przyjechał do Szczawnicy i wydał mi osobiście rozkaz wykonania akcji "Burza". Z niewiadomych mi dziś powodów, na całą daleką okolicę, nikt bez mała z komendantów Placówek nie wykonał tego rozkazu. Ja natomiast zarządziłem zlikwidowanie kursu granatowej policji prowadzonego przez 4 podoficerów niemieckich. Jeden z tych Niemców zdołał się wymknąć i dołączył do głównych sił niemieckich, wżąwszy alarm. Nim nadjechała pomoc niemiecka z Nowego Targu, zdążyłem zaprzysiąc granatową policję przysięgą w/g wzoru Armii Krajowej i wysłać na punkt zborny koło Tylmanowej. Nadjechała pomoc niemiecka w wozie ciężarowym, otoczyła nasz dom, zrobili rewizję w domu z wyraźnym wskazaniem na mnie jako na „Herszta Bandytów". Mnie nie odnaleźli, rewizja nic nie odnalazła. Moją żonę zaaresztowali do gminy ale później z powodu braku jakichkolwiek dowodów wypuścili i wrócili do Nowego Targu. Ja jako "spalony" nie powróciłem do pracy zostałem jako dowódca partyzantki w lesie. Okazało się, że rozkaz akcji „Burza", wydany mi osobiście przez Komendanta Obwodu, został później odwołany, ale to odwołanie doszło do mnie dopiero 3 dni po jego wydaniu. To uratowało mieszkańców Szczawnicy przed sankcjami ze strony Niemców. Ja po pobycie z moim oddziałem częściowo w lasach nad Szczawnicą, częściowo nad Ochotnicą w oddziale kpt. „Lamparta" (kpt. Zapała), gdzie byłem krótko dowódcą 11 kompanii Pierwszego Pułku Strzelców Podhalańskich AK, zostałem przeniesiony do innego obwodu AK, do Kalwarii Zebrzydowskiej pod innym pseudonimem i innym dowodem osobistym (jako pan Zasorski), jako wysiedleniec z powstania warszawskiego, gdzie mnie już Niemcy nie odszukali. Tam dołączyła do mnie przed samą wigilią moja żona z dziećmi. Była ona cały czas dokładnie poinformowana o mojej konspiracyjnej pracy, jako wiernym i nadzwyczaj dzielnym współpracownikiem o bohaterskim współzaangażowaniu. Jej Pseudo „Tuja".

25.I.1945, Kalwarie Zebrzydowską zajęli Sowieci, po krótkiej walce z Niemcami.

W parę dni później, poszedłem pieszo (45km) do Krakowa, gdzie po krótkim pobycie i pracy w Instytucie Badawczym Leśnictwa zostałem przyjęty, jako starszy asystent Uniwersytetu Poznańskiego przez Kierownika katedry Fizjologii Roślin i Chemii Rolnej Wydziału rolniczo-leśnego Prof. Bronisława Niklewskiego. Tam pracowałem przez 3 lata do czasu emerytury prof. Niklewskiego. Od sierpnia 1945 zamieszkałem z żona i dziećmi przy ul. Śląskiej 6/7 ( w dzielnicy poznańskiej na Sołaczu).

Różne trudności i szykany przezwyciężyliśmy szczęśliwie tak, że pomimo różnych groźnych okresów, wymówień z pracy a nawet posadzeniu o dezercję, pozostałem na uniwersytecie Poznańskim do dojścia do 65 r. życia, tj., do 1 września 1971 r. Po zdaniu doktoratu (jedyny doktorat bez stypendium doktorskiego) i awansu na adiunkta, objąłem wykłady la studentów z ekologii (nazywanej wówczas „ochroną przyrody") wraz z wszystkimi prawami i obowiązkami profesora uniwersytetu jednak z wyraźnym zastrzeżeniem nie używania tego tytułu. Stosunki na Uniwersytecie układały się prawidłowo i życzliwie, coraz poprawniej, szczególnie por. 1956.

Po przejściu na emeryturę, przeniosłem się z rodziną z Poznania do Kościeliska w Tatry, o 4 km powyżej Zakopanego, do domu o czystym powietrzu, wodzie i wspaniałych widokach, korzystając z częstych wypraw w Tatry i sąsiednie góry. Tam mieliśmy na ogół spokój od Partii i komunistów.

W 1988 r., z powodu zdrowia przenieśliśmy się do warszawy, gdzie życie było łatwiejsze dla nas w starszym wieku. Adres nasz: 01-635 Warszawa, ul. Skrypija 5, m. 15 (Żolibórz) tel 338872.

16.I. 1991 skończyłem 85 lat życia. Dzielnej, pomocnej pracowitej i bliskimi mi Żonie zawdzięczam wielokrotnie przeżycie we względnym zdrowiu tych już ponad 50 lat współżycia i wiernej przyjaźni, prawdziwej i trwałej. Dzieci są podporą i pomocą w codziennych pracach życia, pełni przywiązania i prawdziwą pomocą. Z wnukami jak najlepsze stosunki tak na co dzień jak od ważnych chwil życia.

Do partii nigdy nie należeliśmy ani do ZBOWIDu, zaznaczając swój stanowczy stosunek do PZPR. Z Solidarnością jak najżyczliwszy, popierający ją w miarę możliwości trwale i niezmiennie.

Do moich majątków nie zaglądałem po ich konfiskacie zgodnie z zakazem pobytu w tych stronach. Jedynie w r. 1990 wystosowałem pismo do Najwyższego Sądu z wezwaniem aby do czasu sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy moich przedwojennych majątków, nie sprzedawano ich osobom trzecim, na co otrzymałem potwierdzenie odbioru tego pisma.

Warszawa, w marcu 1991 roku

(podpis) A.J.Czartoryski

PS.

Już po wojnie w różnych okresach otrzymałem następujące odznaki, wyróżnienia wzgl. odznaczenia.

1. Uznanie za Kombatanta (legitymacja Nr 0840095 w Nowym Sączu)

2. Odznaczenie „Krzyżem Walecznych" (legitymacja Nr 1303-71-44)

3. Krzyż zasługi z mieczami (srebrny)

4. Złotą odznakę honorową Ligi Ochrony Przyrody (legitymacja Nr 465)

5. Krzyż Konnej Artylerii

6. Krzyż uczestnictwa w Kampanii Wrześniowej 1939 (1-17.IX 1939)

Adam Michał Józef Czartoryski

Urodzony w Pełkiniach 16 stycznia 1906

Zmarł w Warszawie 11 czerwca 1998

b. właściciel dóbr Głuszyna, Babki, Wiry w poznańskiem

mgr inż. leśnictwa, dr biologii, ekolog

ppor. rez. 10 d.a.k, dca baterii 17 p.a.l 1939, por. AK, kpt. WP,

KW, KZzM zł.

Żona, dzieci, wnuki, prawnuki.

Odznaczenia

AMJCz

1. Krzyż walecznych za IX 1939 r., legitymacja Nr. 1303-71-44 (uchwałą
rady Państwa z dn. 23 marca 1973 r.

2. Srebrny krzyż zasługi z mieczami nadany 25 I 1945 przez Dowódcę
Grupy operacyjnej „Śląsk Cieszyński” ppłk. Dowódca Pułku Borowy, I
Pułk Strzelców Podhalańskich.

3. Honorowa Odznaka Żołnierz I Pułku Strzelców Podhalańskich Armii
Krajowej (legitymacja Nr 100 ppłk. Szef Sztabu I P.S.P> Maciej,
ppułk Jan Cieslak.

4. Odznaka pamiątkowa Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939, nadana przez
Ministerstwo Spraw Wojskowych, Londyn

5. Awans na porucznika, I Pułk Strzelców Podhalański, komendant Główny
rozkazem K.G. 34/ ze stycznia 45 ze starszeństwem 1 I 456, podpis,
Dowódca Pułku, Borowy.

6. Odznaka Artylerii Konnej uzyskana od dowódcy 10 D.A.K. w 30tych
latach (przed wojną)

Deklaracja

Przepisałem z ręcznie napisanego chyba brulionu, często trudnego do
odczytania, pełnego skreśleń i poprawek, Jerzy Czartoryski, Aylmer,
październik 2010.

Załączam uczestnictwo z Stowarzyszeniem Żołnierzy Armii Krajowej

Dr. Adam Czartoryski

01-635 Warszawa

Ul. Krechowiecka 5 m. 15

Tel 33 88 72

W celu uzyskania uczestnictwa w A.K., tj. potwierdzenia swej
działalności w Armii krajowej, podaję następujące dane z mojego
życiorysu, dla uzyskania potwierdzenia poniższych wiadomości, aby
otrzymać odpowiednie, wiążące wpisanie mnie na listę żołnierzy Armii
Krajowej.

Urodziłem się w Pełkiniach koło Jarosławia w dn. 16 stycznia 1906 r.
Ojciec Witold, długoletni prezes Towarzystwa Gospodarczego (Lwów),
Senator RP, matka Jadwiga z domu Dzieduszycka.

Po nauce częściowo w domu, później w gimnazjum, zdałem maturę we Lwowie
w III gimnazjum w r. 1924. Studia wyższe odbyłem na Politechnice
Lwowskiej i uniwersytecie Poznańskim (Leśnictwo), ukończone tytułem
inżyniera.

Służbę wojskową odbyłem w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we
Włodzimierzu Wołyńskim w latach 1929/30 i następnie w 10 Dywizjonie
Artylerii Konnej w Jarosławiu. Nominacje na podporucznika otrzymałem dn.
1 I 1931. Co dwa lata odbywałem 6-tygodniowe ćwiczenia wojskowe a w r.
1936 przeszedłem kurs dowódców baterii w Toruniu. W ostatnich dniach
sierpnia 1939 r., zostałem powołany do wojska i 1 września otrzymałem
nominacje na dowódcę 4 baterii 17 P.A.L. (Armia Poznań). Otrzymałem,
Krzyż walecznych za tą kampanię (legitymacja Nr 1303-71-44). Niewoli
uniknąłem.

Z powodu niemożliwości powrotu do domu, znajdującego się w woj.
poznańskim, przyłączonego do „Reichu”. Zamieszkałem w Nawojowej koło
Nowego Sącza, gdzie objąłem kierownictwo tamtejszych lasów, jako
nadleśniczy zmuszony równocześnie do meldowania się, jako oficer rezerwy
w „Ostskomando” w nowym Sączu. Ten warunek uniemożliwiał mi na oddalanie
się z obszarów moich obowiązków, oraz do pełnego zaangażowania się w
Ruchu Oporu, zachowując kontakt z nimi w miarę możliwości.

Na wiosnę 1942 r., objąłem prace w Szczawnicy koło Nowego Targu
(Podhale), jako dyrektor zakładu zdrojowego a równocześnie, jako
nadleśniczy okolicznych lasów, i przewodniczący miejscowej komisji
zdrojowej. Gdy Armia Krajowa została utworzona i otrzymała swoja
ostateczna nazwę, włączyłem się również w ten ruch i zostałem
zaprzysiężony, jako komendant miejscowej placówki A.K., obejmującej
część powiatu nowotarskiego. Mój pseudonim: „Szpak”, zachowałem do końca
okupacji i rozwiązania Armii Krajowej. Moja rola było, poza czysto
wojskowymi zasadami, opieka nad ludnością na terenie mojej placówki i
rzeczywiści, przez cały czas mej funkcji, ani jeden mieszkaniec nie
został wywieziony na roboty do Niemiec, nie było tez tam aresztowań. Na
miejscu były obecne oddziały Wehrmachtu, teren obszerny i odkryty dla
obserwacji niemieckiej, aby narażać ludność miejscowa na akcję
represyjne ze strony Niemców. Należało przede wszystkim prowadzić
politykę przetrwania przez czas okupacji, tym bardziej dopóki Niemcy
zbytnio nas nie prowokowali.

Koło połowy lipca 1944 r., został zarządzony stan pogotowia bojowego, a
28 lipca mój przełożony, dowódca okręgu nowotarskiego, mjr. „Borowy”
(Adam Stabrawa), osobiście w Szczawnicy zarządził wykonanie Akcji
„Burza”. Był to rozkaz zmobilizowania czynnych żołnierzy A.K. i
zgromadzenie ich w zbiórce na wyznaczonym miejscu. Miałem przygotowane
dwa plutony żołnierzy, którzy mieli za zadanie pracować, każdy w swym
zawodzie nie podpadając pod podejrzenia Niemców, ale być przygotowani na
wypadek ujawnienia się. W Szczawnicy kwaterowali Niemcy - urlopowane
wojsko, oraz przebywający na kuracji żołnierze oddziału „Grenzschutzu”
(starzy granicznej) i skoszarowany kurs „granatowej policji” pod
dowództwem 4 podoficerów niemieckich. Był to element wysoce niepewny,
zdecydowany na współprace z Niemcami, dopóki ich pozycja była
niezachwiana. Jednak, jako Polacy, mogli byli być użyci przeciw Niemcom,
gdy Ci będą definitywnie przegrywać wojnę. Byłem z tymi policjantami w
pośrednim kontakcie, licząc na to, że w odpowiednim momencie zrobią
wszystko, aby się zrehabilitować i oczyścić swą zaszarganą opinie.
Otrzymawszy rozkaz „Burza”, wydałem dalej tym policjantom rozkaz
zlikwidowania swych przełożonych niemieckich podoficerów i zgłosić się
do mnie po dalsze rozkazy. Wykonali to dość niezdarnie, gdyż 3 Niemców
zlikwidowali a czwarty im uciekł i dołączył do kwaterującego wojska
niemieckiego. Równocześnie zorganizowałem ludność Szczawnicy, która
entuzjastycznie włączyła się w cała akcje. W trakcie porządkowania
Szczawnicy, otrzymałem telefon od komendanta sąsiedniej placówki w
Krościenku ps. „Cis”, że oddział wojska niemieckiego w samochodzie (w
zapełnionym autobusie) jedzie w pełnym uzbrojeniu do Szczawnicy. Mając
jeszcze 20 minut czasu, zaprzysięgłem granatowych policjantów, wysłałem
na miejsce zbiórki i wydałem rozkaz, aby cała ludność natychmiast
zamknęła się w swoich domach, co zostało sprawnie wykonane. Wjeżdżając
do Szczawnicy, wojsko zastało wyludniona miejscowość i biegiem otoczyło
mój dom pytając o „herszta bandytów” dyrektora zdrojowiska.
Przeprowadzona rewizja domu niczego dla nich podejrzanego nie znalazła.
Niemcy zdezorientowani, zaaresztowali moja zonę, która wtajemniczona w
całą moją działalność na bieżąco, na śledztwie w gminie oświadczyła, że
wyjechałem tego dnia rano do Krakowa. Ponieważ żołnierze A.K. byli już
wyszli, a cała ludność siedziała w domach, Niemcy stwierdziwszy, że
ludność zachowywała się spokojnie i „lojalnie”, wypuścili moją żonę i
wrócili do Nowego Targu, stwierdziwszy, że policjanci spontanicznie
zbuntowali się bez udziału miejscowej ludności. Ja tymczasem zdołałem
się ukryć w krzakach koło domu i uniknąłem odkrycia mnie prawie cudem
podczas rewizji. Ludność zachowała się wspaniale, nikt z Niemców niczego
się nie dowiedział. Dla mnie było szokiem, ze ktoś nawalił w
organizacji, gdyż gdyby akcja „Burza” była rzeczywiście w całej Polsce
zarządzona Niemcy nie pchaliby się w najodleglejszy kąt powiatu (41 km),
byliby zmuszeni bronić się w swoich domach. Nigdy nie mogłem się
dowiedzieć, komu rozkazy „Burzy” były wydane, w jakiej formie, gdyż po
za moja placówka, o ile wiem nikt rozkazu „Burzy” nie wykonał i dlatego
Niemcy odważyli się pchać w najdalszy kąt powiatu. Było to w tydzień po
zamachu na Hitlera w dn. 20 lipca, w „Wolfschanse” koło Kostrzyna, stąd
też dezorientacja Niemców i brak u nich dalszych reakcji. I pluton z ich
dowódcą, podoficerem, udał się w okoliczne lasy wrz ze mną. II plutonu
nie zastałem w Szczawnicy i stąd mój rozkaz do niego nie dotarł.
Połączenie z Nowym Targiem zostało zerwane i dopiero po 3 dniach dotarła
do mnie wiadomość od mjra „Borowego”, że akcja „Burza” została odwołana!
Widząc brak wszelkiej działalności Niemców zdecydowałem rozpuścić
selektywnie do domów I pluton, który bez przeszkód wracał do swych zajęć
do Szczawnicy. Ja natomiast, ponieważ byłem osobiście wmieszany i
poszukiwany pozostałem w „lesie”, stwarzając oddziałek partyzancki w
górach, do końca okupacji. Nawiązałem kontakt z największym oddziałem
partyzanckim kpt. „Lamparta” w lesie nad wsią Ochotnica, gdzie przez
pewien czas objąłem dowództwo XI kompani i pułku Strzelców
podhalańskich. Oddział „Lamparta” liczył około 100 żołnierzy, był
świetnie zaopatrzony prowiantowo i tylko chyba 2 razy zaatakowany przez
Niemców. Te bitwy, głośne w okolicy nie przyniosły Niemcom sukcesu,
jedynie straty (w październiku i koło Bożego Narodzenia). O ile wiem
„Lampart” nie zorganizował żadnej większej przeciw Niemcom, zresztą
słusznie, bo niewyżywieni partyzanci i niedozbrojeni, nie mogli się
równać uzbrojonym wojskom niemieckim, świetnie wyszkolonym,
zorganizowanym i uzbrojonym, które notabene nie odważyło się również
zaczepiać mniejszymi oddziałami partyzantów, co, do których mieli
przesadzone, wygórowane wyobrażenie. Ja, ze swoim oddziałkiem i z pomocą
oddziału „Lamparta”, który sprowadziłem, zorganizowałem zamach na
koszary „Grenzschutz’u” w Szlachtowej (w Jaworkach). Jednak nie
zdołaliśmy zdobyć tych koszar, zbudowanych z betonowych bunkrów i
bronionych przez uzbrojonych Niemców, musieliśmy odstąpić od oblężenia
bez naszych strat. W listopadzie zostałem, w związku z nadchodzącą zimą
i brakiem ekwipunku na ten okres, przeniesiony w okolice Krakowa do
kalwarii zebrzydowskiej, gdzie sprowadziłem rodzinę i otoczony opieką i
bardzo życzliwa pomocą klasztoru w Kalwarii, doczekałem się rozwiązania
Armii krajowej i wkroczeniem Sowietów w dn. 25 stycznia 1945 r.

Przeniosłem się do Krakowa a następnie do Poznania, gdzie dołączyła moja
rodzina i objąłem posadę na krótko w Instytucie Badawczym Leśnictwa a
następnie na uniwersytecie Poznańskim i tam do emerytury od dn. 1 IX
1971.

Muszę wyraźnie zaznaczyć nadzwyczajne wprost patriotyczne stosunki
ludności polskiej w czasie okupacji. Mogłem w zupełności zaufać
wszystkim mieszkańcom, która wykazała w 100% pełne zaufanie do Armii
Krajowej i jej działalności. Będąc już w partyzantce byłem w pełni w
sojuszu i wprost w przyjaźni z cała ludnością. Mieszkańcy Szczawnicy
okazali mi pełne zaufanie. Gdy po kończeniu wojny, moja żona,
przyjechała odwiedzić Szczawnicę, zaproponowano jej i mej rodzinie
przyjazd i pełne utrzymanie dla nas. Wprost wzruszająca przyjaźń i
zaufanie!

O żadnych innych pracach konspiracyjnych nie było mowy. Armia krajowa
cieszyła się wyłącznie i pełnym zaufaniem całej ludności. Za specjalnie
wiernych i odważnych oraz rozważnych współpracowników wymienić muszę
następujące osoby z tego okręgu: moja żonę Jadwigę z domu Stadnicką ur.
1913, zamężna od 1937 r., współpracująca we wszystkich zajęciach, w
pełni świadoma ryzyka codziennego, wykazała on spokój, odwagę i
zdecydowanie w najtrudniejszych momentach. Jej pseudonim w A.K. był
„Tuja”. Dalej muszę wymienić mgr. Karola Kozubskiego, PS. „Konar”,
sekretarza zarządu zdrojowego w Szczawnicy, do którego miałem pełne
zaufanie i nie zawiodłem się nigdy. Był również świadom i poinformowany
o sprawach działalności placówki. Po wojnie wycierpiał wiele represji od
komunistów. Zmarł w kilka lat po wojnie. P. Maria Czamowa była
pielęgniarka ośrodka zdrowia w Szczawnicy, PS. „Melania”. Dzielna,
odważna z natury, podejrzewana przez Niemców, na eksponowanym
stanowisku. Zyskała pełne zaufanie i nawet podziw dla swego stanowiska
podczas całego okresu okupacji. Wyżej wymienione osoby zasługują w pełni
na wierna pamięć narodu i odpowiednie wyróżnienie. Cała moja rodzina i
domownicy byli dla mnie pewną i zaufana ostoją, na co dzień i w trudnych
momentach okupacji podejmując się ryzykownych często obowiązków,
głównie, jako łącznicy w przewożeniu meldunków i rozkazów, będąc zawsze
w okolicy do dyspozycji. Jestem moim domownikom do dziś stale wdzięczny.

Po wojnie zostałem uznany za kombatanta (z uprawnieniami do świadczeń o
określonych ustawa z dn. 26 maja 1982/bez przystąpienia do ZBOWiDu).

Po ciężkiej chorobie w r. 1982, zostałem uznany za inwalidę I grupy.

Posiadam odznakę Artylerii Konnej z przed wojny. Odznakę pamiątkową,
pułkowa żołnierza Armii Krajowej I Pułku Strzelców Podhalańskich ps.
„Szpak”, jako dowódca Placówki Szczawnica wydana przez szefa sztabu I
P.S.P.A.K. „Macieja”, odznakę honorowa uczestnika konspiracji 1-17 IX
1939 r.

AJCzartoryski